[Blaise Pascal]


 

OGIEŃ

 

Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, Bóg Jakuba,

A nie filozofów i uczonych.

Pewność. Pewność. Uczucie. Radość. Pokój.

Bóg Jezusa Chrystusa.

Boże mój, Boże wasz.

Twój Bóg będzie moim Bogiem.

Zapomnienie świata i wszystkiego prócz Boga.

Ten tylko Go znajdzie, kto pójdzie drogą wskazaną w Ewangelii.

Wielkość duszy ludzkiej.

Ojcze sprawiedliwy, świat Cię nie poznał, ale ja Cię poznałem.

Radość, radość, radość, łzy radości.

Rozłączyłem się z Nim.

Opuścili Mnie, źródło wód żywych.

Boże mój, czyżbyś miał mnie opuścić?

Obym nie został z Nim rozłączony na wieki!

A to jest życie wieczne, aby poznali Ciebie, jedynego

Boga prawdziwego i Tego, któregoś posłał, Jezusa Chrystusa.

Jezusa Chrystusa.

Jezusa Chrystusa.

Rozłączyłem się z Nim, odstąpiłem Go, wyparłem się,

Ukrzyżowałem.

Obym nigdy nie został z Nim rozłączony!

Ten tylko Go zachowa, kto idzie drogą wskazaną w Ewangelii.

Wyrzeczenie zupełne i błogie.

Zupełne poddanie Jezusowi Chrystusowi i memu przewodnikowi.

Wieczysta radość za jeden dzień udręki na ziemi.

Nie zapomnę słów Twoich. Amen.

 


 

 red dancers(Religia chrześcijańska polega) ściśle na tajemnicy Odkupiciela, który jednocząc w sobie dwie natury, ludzką i boską, wydobył ludzi ze skażenia grzechu, aby ich pojednać z Bogiem w swojej boskiej osobie.

 

Objawia tedy ona ludziom wraz te dwie prawdy: i że jest Bóg, do którego ludzie są zdolni się wznieść, i że jest w naturze skaza, która ich czyni niegodnymi Jego. Jednako ważne ludziom jest znać oba te punkty; jednako niebezpieczne jest człowiekowi znać Boga nie znając swej nędzy, co znać swą nędzę nie znając Odkupiciela, który może z niej uleczyć. Jedna z tych znajomości rodzi albo pychę filozofów, którzy poznali Boga, ale nie poznali swej nędzy, albo rozpacz niedowiarków, którzy poznali swoją nędzę bez Odkupiciela.

 

Zbadajcie porządek porządek świata i spójrzcie, czy wszystkie rzeczy nie zmierzają do ugruntowania dwóch podstaw tej religii; Chrystus jest przedmiotem wszystkiego i środkiem, do którego wszystko zmierza. Kto zna Jego, zna rację wszystkich rzeczy. Ci, którzy błądzą, błądzą jedynie dlatego, że nie widzą jednej z tych rzeczy. Można tedy dobrze poznać Boga bez swej nędzy i swą nędzę bez Boga; ale nie można poznać Chrystusa bez poznania zarazem i Boga, i swej nędzy.

 

Znamy Boga jedynie przez Chrystusa. Bez tego Pośrednika odjęte jest wszelkie obcowanie z Bogiem; przez Chrystusa znamy Boga. Wszyscy ci, którzy silili się poznać Boga i dowieść Go bez Chrystusa, znaleźli jeno bezsilne dowody. Zasię aby dowieść Chrystusa, mamy proroctwa będące pewnym i namacalnym dowodem. I skoro te proroctwa się spełniły i wydarzenia dowiodły ich prawdy, zawierają one pewność tych prawd, a tym samym dowód boskości Chrystusa. W Nim tedy i przez Niego znamy Boga. Poza tym i bez Pisma, bez grzechu pierworodnego, bez koniecznego Pośrednika zapowiedzianego i przybyłego nie można bezwarunkowo dowieść Boga ani głosić prawdziwej nauki i prawdziwej moralności. Ale przez Chrystusa i w Chrystusie możemy dowieść Boga i głosić moralność i naukę. Chrystus jest tedy prawdziwym Bogiem ludzi.

 

„Myśli”, tłum. T.Boy-Żeleński, Warszawa: Pax 1972, 283-6,322

„Rozprawy i myśli”, tłum M. Tazbir, Warszawa: Pax 1962, 77-8



[Izaak Newton]


 

Bóg uczynił świat i rządzi nim w niewidzialny sposób, a nam nakazał kochać i wielbić Jego, a nie żadnego innego boga; nakazał nam również czcić rodziców, kochać bliźniego jak siebie samego, być opanowanym, sprawiedliwym, czyniącym pokój i litościwym nawet w stosunku do dzikich zwierząt. Tą samą mocą, jaką dał życie najpierw każdemu gatunkowi zwierząt, jest On w stanie wzbudzić zmarłego do życia i tą samą mocą wzbudził do życia Jezusa Chrystusa, naszego Zbawcę, który wstąpił do nieba, by otrzymać królestwo i przygotować nam miejsce. Jest On równy godnością Bogu i można Go wielbić jako Baranka Bożego, który zesłał Ducha Świętego, by pocieszał nas w czasie, gdy Go z nami nie ma. On to powróci by nad nami panować w sposób niewidzialny dla śmiertelników, by w końcu przywrócić życie zmarłym i odbyć nad nimi sąd. Wtedy to odda swe królestwo Ojcu i powiedzie błogosławionych do miejsca, które właśnie teraz przygotowuje, a resztę pośle do miejsca, na które swym postępowaniem zasłużyli.

 

(rękopis)